Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

''I was told there's a new love that's born for each one that has died''

Μια στιγμή. Μόνο για μια στιγμή διήρκεσε αυτό το ‘’τσίμπημα’’. Σου τ’ ορκίζομαι, μόνο τότε. Είμαι χαμένη στο παρελθόν και το παρόν αποτελείται από εσένα, όπως και από πολλά άλλα, ανούσια. Ποτέ δε σε σκέφτηκα, μα τώρα, δες, το κάνω. Τα σημάδια της στιγμής έμειναν πάνω μου, η σκέψη σου με ακολουθεί. Και όλα αυτά κάνοντάς με να καταλάβω ότι ο πόνος - μόνο αυτός- είναι που με κάνει να ερωτεύομαι. Ολ’ αυτά κάνοντας κάθε διαστροφή μου να μοιάζει κοινός τόπος, αντιμετωπίζοντάς την σαν συνήθη, πιστεύοντάς το. Κάνε με να πονέσω, μόνο για σήμερα, να σ’ ερωτευθώ μόνο γι απόψε, για άλλη μια φορά να υποπέσω από το ένα σφάλμα στο άλλο. Από τον έναν απαγορευμένο καρπό, στον άλλον. Δεν πρέπει, αλλά το θέλουμε, το ξέρω, το είδα στα μάτια σου εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που με πόνεσες όσο εσύ ήθελες, που αν με σκότωνες δε θα αντιδρούσα, που κατάλαβα πως είσαι τόσα για μένα… Μην ακούς όσα λέω, δεν είμαι στο παρελθόν, παρά ελάχιστες φορές. Είμαι δίπλα σου κάθε μέρα. Είμαι εδώ για να με κάνεις να πονέσω ηδονικά, όπως μόνο εσύ ξέρεις και να ανταποδώσω, όπως και οι δύο μάθαμε την πλέον ακατάλληλη στιγμή.
Σε θέλω. Μόνο για σήμερα. Μετά μπορούμε να το ξεχάσουμε και οι δύο. Μια για πάντα.
Κράτα με και μην υπολογίζεις τι έχω πει, ήταν η άμυνά μου. Κατάλαβε ό,τι κατάλαβα κι εγώ εκείνη τη στιγμή.
Συγχώρεσέ με που τώρα κατάλαβα πως η καθημερινότητα αξίζει μόνο για να σε βλέπω, που κατάλαβα γιατί χάρηκα που και σήμερα θα σε δω.
Ίσως και να ‘ναι μια παρόρμηση της… στιγμής. Αλλά η στιγμή ήταν αυτή που τα άλλαξε όλα….

3 σχόλια:

  1. Μιλάμε για παρορμήσεις...
    Μιλάμε για στιγμές...
    Είναι το ίδιο πράγμα τελικά. Γιατί ποτέ καμία παρόρμηση δεν κράτησε πάνω από μια στιγμή.

    Χρησιμοποιείς λόγια που άλλοι θα απέδιδαν σε έρωτα αληθινό και άλλοι σε εμμονή, αρρώστεια, πάθος.
    Μα αληθινός έρωτας δεν υπάρχει χωρίς αυτά, κι όποιος ερωτεύτηκε το ξέρει.
    Είναι τα κοινά μυστικά όσων ερωτεύτηκαν και πόνεσαν, και όσως ξέρουν ότι αυτό που ένιωσαν και τους τρύπησε την καρδιά είναι κάτι που μόνο μία φορά, μόνο από έναν άνθρωπο νιώσει κανείς.

    Πως ο έρωτας είναι πόνος και ο πόνος έρωτας.
    Πως αν δεν πονέσεις κι αν δεν πληγωθείς κι αν δε χάσεις την ψυχή σου για να την ξαναδημιουργήσεις ξέρεις πως δεν έχει νόημα να είσαι ζωντανός.
    Πως ναι, αυτό που νιώθεις είναι διαστροφικό και τρέφεται απ'την καταστροφή σου. Σε εθίζει και δεν έχει τίποτα το μοντέρνο ή το αληθινά ευχάριστο. Τίποτα που να μπορείς να εξηγήσεις σ' αυτούς που δεν το'χουν νιώσει χωρίς να το καταστρέψεις.
    Είναι μια κατάρα που υπήρχε πριν από σένα, μα νιώθεις πως φτιάχτηκε για σένα μόνο.

    Αυτό είναι ο έρωτας.
    Κι είναι τιμή σου που το ξέρεις.

    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άδικη Κατάρα, με καλύπτεις σχεδόν απόλυτα, εκτός από το σημείο όπου λες ότι αυτήν την παρόρμηση τη νιώθεις μια φορά, από έναν άνθρωπο. Πιστεύω πως αν το νιώσεις μία φορά, μπορείς να το νιώσεις άπειρες και η καθεμία να είναι διαφορετική. Κατά κάποιον τρόπο εθίζεσαι σε αυτό το συναίσθημα, οι άνθρωποι αλλάζουν, αυτό, όμως, μένει, παρόλο που κάθε φορά μεταλλάσσεται. Φυσικά ο καθένας το βιώνει διαφορετικά, μπορεί το παραπάνω να αφορά μόνο λίγους.
    Ίσως να το λέω αυτό επειδή μπορεί και να μην είναι πραγματικός έρωτας. Δεν μπορώ να ξέρω ακόμα... απλώς έγραψα ό,τι ένιωθα...
    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν μπορείς να ξέρεις ακόμα...
    Και ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις.

    Κάθε φορά που θα νιώθεις "αυτό" θα πιστεύεις πως είναι αληθινό, ώσπου να νιώσεις κάτι δυνατότερο, ισχυρότερο, πιο επικίνδυνο.

    Όλοι θυμόμαστε την επόχη που πιστεύαμε ότι οι εφηβικοί έρωτες ήταν οι δυνατότεροι του κόσμου, πως τίποτα δε θα μπορούσε να τους υπερβεί.
    (Και πράγματι, κάπου μέσα μας, υπάρχουν ακόμα, μα πλέον έχουν πάρει μια μορφή πιο ώριμη, πιο μακρινή.)

    Λες πως αν το νιώσεις μία φορά, θα το ξανανιώσεις.
    Η άποψή μου είναι πως αν το νιώσεις μία φορά, αυτή η Μία Φορά συνεχίζεται για πάντα. Δε σταματάει, δεν ξαναρχίζει, δεν ξεχωρίζεται. Είναι ένα συναίσθημα που άλλοτε σου δίνει ζωή κι άλλοτε σε τρώει ζωντανό.

    Δεν είναι οι άνθρωποι που ερωτευόμαστε.
    Είναι η έμπνευση που μας δίνουν αυτοί οι άνθρωποι με την ύπαρξή τους.

    Είναι η μορφή που παίρνει η ψυχή σου στην όψη των ανθρώπων αυτών.

    Τελικά, είναι οι ίδιοι μας οι εαυτοί.

    Καλησπέρα και σε σένα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή