Πραγματικότητες

Μόλις γύρισα. Μπήκα στο σπίτι... Ναι, ναι, το δικό μου. Ή τουλάχιστον έτσι υποτίθεται.
Δεν το αναγνωρίζω, σαν να μην έζησα ποτέ εδώ. Σαν να μπήκε μέσα κάποια άλλη. Τι έκανα εδώ άραγε; Όλα είναι ξένα.
Θυμάμαι μόνο πως απαρνήθηκα συνήθειες και άτομα, υιοθέτησα άλλες και άλλα, μα ποτέ δεν κατάλαβα που με έβγαλαν. Το μόνο σίγουρο είναι πως με οδήγησαν πάλι πίσω. Είχα ξεχάσει πως υπήρχε αυτή η πλευρά του εαυτού μου, την θυσίασα στο βωμό κάποιας άλλης, και δεν το μετανιώνω. Μπορούσα να έχω μόνο μία εκδοχή της πραγματικότητας.
Θα σου πουν να μην αναρωτιέσαι τι θα μπορούσε να είχε γίνει αν διάλεγες εκείνο και όχι το άλλο, και ενώ το ξέρω πως είναι τόσο ανορθόδοξο αφέθηκα ελεύθερη να το κάνω. Αύριο θα γυρίσω πάλι στη συνήθεια, στο εγώ μου που έχει κάνει τις επιλογές του και δεν μετανιώνει, αλλά σήμερα οχι. Σήμερα διαφωνώ με μένα. Ναι, σωστά διαβάζεις. Και γι αυτό ακριβώς πρέπει να εκφραστώ εδώ και όχι στους ανθρώπους που επέλεξε ο ίδιος μου ο ευατός. Αυτός που "πρέπει να τα κάνει όλα τέλεια" και "έχει διαλέξει το δρόμο του (και τους ανθρώπους του)".
Ήθελα να γευτώ το ποτό από το στόμα σου, εκεί, μακριά απ' όλα.
Ήθελα να νιώσω τα χείλη σου στα δικά μου.
Να μη μάθω τίποτα για σένα.
Να κάτσω μόνη μου μαζί σου σ' ένα αεροδρόμιο όλη μέρα.
Να σε αγγίξω, έστω λίγο, ή -ιδανικά- πολύ.
Να σου πω πως όποτε σε κοιτάζω, θέλω να μου χαμογελάς -κι ας μην ξέρω τι σημαίνει-.
Να ξεχάσω πως έζησα εκεί που επέλεξα, με ο,τι επέλεξα.
Να τα γκρεμίσω όλα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Κι άφησες το ποτό σου δίπλα μου, έφυγες.
Μιλήσαμε για τις ζωές μας.
Και σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να σε φιλήσω.
Έφυγα να δω αξιοθέατα.
Και απέφυγα την επαφή -ίσως καταλάβαινες-.
Έμεινα να κοιτάω το χαμόγελό σου ελπίζοντας πως κάτι θα σημαίνει ή μάλλον πως δε θα σημαίνει τίποτα.
Και έφυγα με ό,τι επέλεξα.
Τίποτα δεν γκρέμισα.

Γελούσα για να μην μελαγχολήσω, για να μην καταλάβει κανείς τίποτα. Έτρεξα να φύγω, δε σε χαιρέτησα. Θα σε φίλαγα. Ήταν το πιο όμορφο φιλί στα φανταστικά μου σενάρια. Το λεωφορείο έφυγε με μένα μέσα και το μυαλό μου σε σένα. Μπήκα σπίτι. Με το μυαλό μου σε σένα. Γράφω σ' έναν υπολογιστή. Μόνο σ' αυτόν μπορώ να μιλήσω για σένα.
Δεν θα σου ξαναμιλήσω ποτέ αφού δεν πρόκειται να ξαναδώ το χαμόγελό σου. Το πήρα, πλέον, απόφαση. Νομίζω πως κατάλαβες τι ήθελα. Και νομίζω πως κι εσύ το ήθελες.
Μια πλευρά του εαυτού μου εύχεται να το έβλεπες αυτό. Αυτή που επέλεξα είναι ανακουφισμένη που δε θα το δεις.
Αλλά υποθέτω πως δεν έχει καμία σημασία.
Η εκδοχή της πραγατικότητας εκλέχθηκε.

Όνειρα

Είσαι ό,τι ζεις, μα πάνω απ' όλα είσαι ό,τι βιώνεις.
Όταν τα βιώματά σου είναι πενιχρά, και τα διατηρείς στην ανυπαρξία, είσαι γέρος κι ας σου λέει το αντίθετο ο καθρέφτης σου.
Είσαι νέος μόνο όταν όλα τα βιώνεις στο έπακρο, μέχρι και τ' ασήμαντα. Κι ας σου λέει ο καθρέφτης σου το αντίθετο. Είσαι νέος και σοφός.
Εγώ δεν έζησα κανέναν έρωτα κοντά σου, τον βίωσα, όμως με όλο μου το Είναι.
Τον βίωσα μόνη μου σαν όνειρο.
Γιατί και στα όνειρα συχνά νομίζουμε πως δεν είμαστε μόνοι, όμως τα πρόσωπα που αντικρίζουμε δεν είναι παρά οι μάσκες του εαυτού μας.
Και όταν ξυπνάμε μας λείπουν.
Μας λείπει ο χαμένος μας εαυτός.

My English Attempt

Sick of watching you through the glass.

You're the people I could love.

Love deeply, love without barriers.

I could never throw you away...like you always do.

I can feel your rejection running through my vains,

I can feel it in the air I breathe, strangling me violently.

Oh how I wish I never breathed again...

And YOU...

you were the one I loved.

The only one who ever had sovereignty over me.

Now I despise you.

Go away.

Like you always do...

Dedicated to Dead Poet for inspiring me with her aetherial presence in this world and her ingenious spirit. I can't stop obsessing over you.

Twin Flames

Δεν ξέρω γιατί πάλι σε σκέφτομαι. Είχα καταφέρει να το περιορίσω, μιας και ήταν η χειρότερη συνήθεια που θα μπορούσα να υιοθετήσω απ' την πρώτη στιγμή που σε είδα. Ή μάλλον από την πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι το πρόσωπό σου με ελκύει. Όπως το φεγγάρι.

Νόμιζα πως αν δε σου μιλούσα , αν δε σ' έβλεπα θα έφευγες σιγά σιγά απ' το μυαλό μου. Και εσύ είσαι εδώ ακόμα. Έφυγες για λίγο και ξαναήρθες για να με κάνεις να περιμένω κάτι. Όπως πάντα. Αυτή τη φορά το 'κάτι' μεταμφιέστηκε σε 'τελευταίο αντίο' κι έπειτα σε μια 'πρώτη και τελευταία νύχτα για εμάς τους δύο'. Για να ολοκληρωθεί η καχεκτική μας σχέση, αν μπορεί να ονομάζεται έτσι.

Και αμέσως μετά θυμήθηκα ότι υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα τον αγαπάω και δε θα τον αφήσω ποτέ ξανά να πέσει χαμηλά και να νιώσει άσχημα γι αυτό που είναι. Αμέσως το 'μου λείπεις' έγινε 'σε μισώ' και αυτό που ακολούθησε ήταν η συνηθισμένη σκέψη ότι όλα ήταν ένα ψέμα, μια δικιά μου ψευδαίσθηση, στην οποία έδινες κι εσύ τροφή.

Με πρόδωσες, εκμεταλλεύτηκες την εμπιστοσύνη μου, την αγάπη μου, τον έρωτά μου, την απειρία μου, το θαυμασμό μου.

Κι εγώ αντί να σε 'καταδικάσω' σε αποκλεισμό από οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί μου, είμαι διατεθειμένη ανά πάσα στιγμή ν' ανταποκριθώ στο τυχόν κάλεσμά σου ή -ακόμα χειρότερα- να επιδιώξω ένα 'τελευταίο αντίο'. Αντί να θυμάμαι πόσο με πλήγωσες, το μόνο που ξέρω είναι ότι μου λείπεις τόσο, που τα βράδια για να κοιμηθώ φαντάζομαι πως με κρατάς στην αγκαλιά σου.

Έγιναν διάφορα παράδοξα, το παραδέχομαι, αλλά όσο 'μαγικά' και να φαντάζουν, δεν πρέπει να κάνω πισωγυρίσματα. ΜΑ ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΑΣ ΤΙ ΚΑΝΩ;

Δεν είμαι καλά, αν πραγματικά επιθυμείς μια απάντηση, και δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που να ευθύνεται γι αυτό περισσότερο από σένα. Κουράστηκα! Είμαι άνθρωπος, έχω ανάγκη από κάτι απτό, δε μπορώ να ζω, να κοιμάμαι και να ξυπνάω μ΄ένα φάντασμα. Με το φάντασμα του ανθρώπου που αγάπησα και μ΄έκανε να πιστέψω έστω για λίγο ότι υπάρχει κάποιος στον κόσμο που με νοιάζεται και θα ' ναι 'δω πάντα. Σαν να ' ναι πλέον νεκρός. Σαν εμένα...

Dead Poet

Είσαι μια ανοιξιάτικη μέρα. Η φύση σε όλο το μεγαλείο της.

Τότε σε γνώρισα.

Ήσουν εγώ. Ένα εγώ πιο όμορφο, πιο έξυπνο και καλλιεργημένο. Ένα μάρμαρο πιο σμιλευμένο.

Ένα αριστούργημα της γλυπτικής. Το υπέρτατο έργο τέχνης.

Σε λάτρεψα σαν θεά, σαν πρότυπο.

Λάτρευα τον εαυτό μου που σου έμοιαζε και τον μισούσα που δε σου έμοιαζε.

Τα πάντα μιλούσαν για τη Θεά. Ό,τι αγάπησα ποτέ, ό,τι μίσησα.

Μ' έκανες ν' αποζητώ τη βελτίωση, την ευτυχία, το χάος, την καλλιέργεια του πνεύματος, την ομορφιά.

Μου έμαθες να φέρομαι σαν ηρωίδα τραγωδίας: με τόλμη και αυτοθυσία, ν΄ αγαπάω με πάθος, να διεκδικώ τα όνειρά μου, να θυσιάζομαι για να προασπίσω ο,τι θεωρώ σωστό.

Εσύ. Μόνο εσύ θα μπορούσες να μου δείξεις τον τρόπο.

Ήσουν ένα όνειρο που δε θα πρεπε ποτέ να αγγίξω. Θα έπρεπε να σε παρακολουθώ από μακριά. Και να γίνομαι καλύτερη, παίρνοντας από σένα όσα στοιχεία μπορούσες να μου δώσεις. Ποτέ όσα δε μπορούσες.

Δε θα με μάθεις ποτέ. Ό,τι ξέρεις για μένα, είναι η εμπειρία από τον εαυτό σου.

Είσαι για μένα η καλύτερη εκδοχή του ανθρώπου. Έχεις λίγο Θεό μέσα σου.

Τα λόγια μας για την αγάπη ήταν όμοια. Εσύ, όμως, μπόρεσες να εκφραστείς καλύτερα.

Πάντα θα μπορείς, Νεκρή Ποιήτρια.

Πάντα θα μπορώ.

Μ' έχεις χάσει...

Σαν σήμερα γεννήθηκε ένας άνθρωπος που μου άλλαξε τη ζωή. Δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσω με ποιον τρόπο το έκανε, όμως αυτό που ξέρω είναι πως με καθόρισε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Λυπάμαι πολύ για την κατάληξή μας, δεν είχαμε αρχίσει με καλές προϋποθέσεις, ήταν δύσκολο.

Θα ήθελα πολύ, Μ., να σου μιλήσω σήμερα, αλλά με έχεις χάσει. Ναι, ναι, ξέρω πως δε σε νοιάζει. Μου λείπεις ακόμα και ζηλεύω (ίσως από εγωισμό) που τα έχεις όλα στη ζωή σου. Λέω να διατηρήσω λίγη αξιοπρέπεια (όση έμεινε...) και να σε αφήσω σ' αυτήν την ευτυχία όσο κι αν με πονάει. Δε μπορώ να πω πως σε αγαπάω γιατί αν το έκανα θα χαιρόμουν αντί να ζηλεύω.

Εύχομαι στα επόμενα γενέθλιά σου να μπορώ να σου ευχηθώ να είσαι ευτυχισμένος χωρίς εμένα και να το εννοώ. Τουλάχιστον δε θα έχω την ανάγκη να το γράψω κάπου για να μη σου μιλήσω... Το καλό είναι ότι αυτό δε θα το δεις ποτέ. Και μιας και δε θέλω να λέω μεγάλα λόγια (σε σένα) το γράφω εδώ: Μ' ΕΧΕΙΣ ΧΑΣΕΙ. Έχει πάψει να μ' ενδιαφέρει το αν και κατά πόσο ζεις επιφανειακή ζωή γιατί το επιλέγεις. Το μόνο που ακόμη με απασχολεί είναι το αν απλώς επέλεξες τη ζωή αυτή ή απέρριψες εμένα γιατί δε σε ολοκλήρωνα. Αλλά υποθέτω πως δε θα το μάθω ποτέ...

Είμαι μεγάλη εγωίστρια τελικά, όπως συνήθιζες να λες στους τσακωμούς μας.

Αντίο.

ΥΓ: Ό,τι και να γίνει και οι δύο θα θυμόμαστε πάντα το AWAKE ....

Παραχώρηση...

Χθες έφυγα. Περπάτησα χιλιόμετρα αλλά δε βρήκα το μέρος που ήθελα. Τα πόδια μου πόνεσαν, τα χέρια μου πάγωσαν από το κρύο τόσο που δεν τα ένιωθα, έπεσα στο καπό ενός αυτοκινήτου ενώ έτρεχα. Είπα να μην το πω σε κανέναν, αλλά, δες, το κάνω. Μ' έκανε να καταλάβω πως θέλω να ζήσω -ή πως φοβάμαι να πεθάνω. Σκέφτηκα να έρθω σε σένα, θα το ήθελα πολύ. Μετά, όμως, σκέφτηκα πως θα σου στερούσα την ελευθερία της επιλογής. Κι εσύ τις επιλογές σου τις έκανες, και τη ζωή σου. Σε τίποτα από τα δύο δεν είμαι μέσα. Σαν τρίτη σκέψη μου ήρθε πως ίσως τελικά το σπίτι σου να μην είναι το μέρος που ψάχνω. Δε με ολοκληρώνεις πια, χρειάζομαι περισσότερα από λίγες ώρες μ' έναν άνθρωπο που προσπαθεί να με πείσει πως είναι εδώ για μένα ενώ ξέρω πως δεν είναι αλήθεια.

Δεν είσαι μόνο εσύ, όμως, όλοι επιλέγουν να κάνουν τη ζωή τους με ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα. Με ανθρώπους που ξέρουν να περνούν καλά, να μιλούν για οποιοδήποτε θέμα, να παίζουν σαν μικρά παιδιά. Έλεγα πως δε μ' ενοχλεί που πάντα μένω μόνη μου, και όντως δε μ' ενοχλούσε. Έλεγα πως όποιος δεν ανέχεται τη μοναξιά του γίνεται θύμα των επιταγών της μάζας. Πρέπει να αναθεωρήσω; Να ανεχτώ συμπεριφορές που δε μου ταιριάζουν; Τι κάνω λάθος;

Αν εξαφανιζόμουν δε θα το παρατηρούσε κανείς, ούτε τα άτομα για τα οποία νοιάζομαι. Αυτά έχουν άλλους ανθρώπους να ολοκληρώνουν την ευτυχία τους. Και εγώ ποιόν έχω; -Γιατί πρέπει να έχεις κάποιον; - μου φωνάζω! Δεν ξέρω γιατί. Ίσως να είχα υποτιμήσει το συναίσθημα της μοναξιάς. Να θεωρούσα πως εύκολα θα μπορούσα να ζήσω μόνη μου. Ίσως να έγινα κι εγώ ένα θύμα της μάζας. Μερικές φορές ό,τι έχω, μου αρκεί. Ε, αυτή τη φορά τίποτα δεν είναι αρκετό. Τίποτα δε μ' ενδιαφέρει. Με βαρέθηκα και σας βαρέθηκα.

Δεν ξέρω αν προτιμώ τη μοναξιά μου ή να χάσω ό,τι αξιοπρέπεια μου έμεινε ζητώντας λίγες ώρες από την ατάραχη και ολοκληρωμένη ζωή σου. Μήπως κλέψω κι εγώ λίγη αταραξία ή ολοκλήρωση. Κυρίως το δεύτερο. Όχι, μη φανταστείς ότι με ολοκληρώνεις όπως τότε, ή ότι θα βλέπω νεράιδες στο νυχτερινό ουρανό στο δρόμο προς το σπίτι σου. Θα είναι, όμως, μια περιπέτεια. Ευχάριστη ή δυσάρεστη θα δείξει... Τι λέω, ξέχασα πως δε θέλεις να με βλέπεις πια, όμως κάνε μια παραχώρηση. Να, σαν αυτή που έκανες χθες το βράδυ στ΄όνειρό μου. Θα σου ήμουν τόσο ευγνώμων...

Labyrinth of Dreams

-Ξέρεις: δεν είναι για σένα. Είναι κάτι άλλο πιο φωτεινό, μα λιγότερο αληθινό από το φως. Εσύ ανήκεις εδώ στο σκοτάδι, μαζί μου, το ψεύτικο φως του δε θα σου ήταν αρκετό. Κρύβει μέσα του ένα κενό χωρίς ύλη, μάζα και οξυγόνο. Ένα διάστημα αιώνιο χωρίς αστέρια, γαλαξίες και νεφελώματα, όπου εγκλωβίζεσαι και η έλλειψη βαρύτητας ίσως να σε κάνει να πιστεύεις πως δεν υπάρχεις, πως υπάρχει μόνο αυτό στο οποίο ζεις. Κινείσαι σ' έναν ατέρμονο κύκλο, μια τροχιά γύρω από το τίποτα.
Αν ερχόσουν μαζί μου, θα ήταν αλλιώς. Εγώ δε σου κρύβω το σκοτάδι μου, δεν παριστάνω κάτι το υπαρκτό. Είμαι η πιο σκοτεινή σου φαντασίωση, η πιο ενδόμυχη διαστροφή σου. Έρχομαι στα όνειρά σου για να τα κάνω εφιάλτες και να θυμάσαι μόνο εμένα το επόμενο πρωί.
Είμαι η αλήθεια σου και το ψέμα σου και περνάω από μπροστά σου αφήνοντάς σε να πιστεύεις πως δεν είμαι τίποτα άλλο παρά η πεζή σου πραγματικότητα.
Λάθος. Ο σκοτεινός εαυτός σου: μόνο αυτός είναι που καταλαβαίνει την πραγματική μου υπόσταση, αυτός είναι που με ελκύει.
-Ξέρω, τώρα ξέρω πως τίποτα δεν ήταν στο μυαλό μου και μόνο. Ούτε το ψεύτικο φως, ούτε το σκοτάδι μου ταιριάζουν. Δεν ξέρω τι πραγματικά μου ταιριάζει. Μάθε, όμως, πως δε θα σ' αφήσω να γίνεις ένα με τη σκοτεινή μου πλευρά. Είμαι ανεξάρτητη και κανένας δε θα μου στερήσει αυτή την ελευθερία.
Τώρα δε μιλάς εσύ, εσύ είσαι ό,τι πιο πεζό δημιουργήθηκε ποτέ, ένα σκοτάδι τόσο κενό όσο το φως που περιγράφεις.
Όνειρα; Ποια όνειρα; Δεν ξέρεις τι λες, τα όνειρα είναι για να ξεφεύγω απ' αυτό που ζω, για να ξεφεύγω από σένα και τη δυσφορία που μου προκαλεί η ύπαρξή σου. Θα σου το πω για άλλη μια φορά: ΦΥΓΕ.
Και αν μου απαντήσεις πως το έκανες δε θα σε πιστέψω όσο σε βλέπω εδώ, να προσποιείσαι το αντίθετο...

... Και αποκοιμήθηκε με άλλη μια φανταστική συζήτηση να στροβιλίζεται στο μυαλό της, γλιστρώντας στο υποσυνείδητο, δημιουργώντας όνειρα, εφιάλτες που όχι μόνο δεν την αποσπούσαν, αλλά έτρεφαν ακόμα περισσότερο αυτήν την άρρωστη, έμμονη ιδέα και φούντωναν την επιθυμία της για μια παρόμοια συζήτηση, συνοδευόμενη από ένα δραματικό πάθος να πλανιέται στην ατμόσφαιρα.
Στο τέλος θα απαρνιόταν το φως και θα τον ακολουθούσε μέσα σε σκοτεινά δάση, σε μονοπάτια υπόγεια, σε τόπους που μόνο εκείνοι θα γνώριζαν, μαζί με περίεργα και αλλόκοτα πλάσματα. Η λατρεία τους θα είχε μια χροιά ειρωνική και κάθε έκφρασή της θα ήταν κάτι παραπάνω από διαστροφική. Και έτσι θα ζούσαν ευτυχισμένοι στο βασίλειό τους.
Αιώνια...

''Road to Hell''

Θέλω να φύγεις.
Δεν ξέρω τι νιώθω, τι είναι το πιο κυρίαρχο: φόβος, θυμός, απελπισία, απέχθεια...
Ίσως όλα μαζί.
Γιατί τώρα;
Είναι αλήθεια ή μήπως είναι μόνο μια παραίσθηση, η διαστρεβλωμένη μου αντίληψη για την πραγματικότητα;
Ας μπορούσε κάποιος να μου απαντήσει ικανοποιητικά...
Ας υπήρχε μία μόνο απάντηση...
Δε θέλω να σε σκέφτομαι και να σε βλέπω, μα πιάνω τον εαυτό μου να σε ψάχνει ανάμεσα στον κόσμο και μόλις σε βρει να διαπιστώνω όχι μόνο πως έχεις χρώματα πιο φωτεινά, αλλά ότι κι εσύ μ' έψαχνες.
Και με βρήκες...
Νιώθω την απώλειά σου, όσο δεν έχω νιώσει απώλεια ποτέ. Άλλος ένας σημαντικός άνθρωπος που χάνω για να μην καταστραφούν οι ζωές και των δυό μας. Και αυτό γιατί ανατράπηκαν όλα τα δεδομένα, ξεπεράστηκαν όλα τα όρια. Αυτό πληρώνουμε.
Έχω την αίσθηση πως μπορώ να διαβάσω το μυαλό σου, μα δεν είμαι απολύτως σίγουρη... Όσο μπορώ να είμαι, όμως, ξέρω πως περνάς την ίδια κόλαση με μένα: δεν πιστεύεις ό,τι έγινε, θα ήθελες να τα ξεχάσεις όλα, θα ήθελες να μη με βλέπεις, αλλά κατά βάθος να ξεσπάσει αυτό που αναγκαζόμαστε να καταπιέζουμε.
Μου είπες πως έψαξες, μα δε βρήκες λογική εξήγηση γι αυτό που συνέβη. Δε χρειαζόταν, αφού δεν υπάρχει...
Θα έδινα την ψυχή μου για να σταματήσει αυτό το μαρτύριο, στο οποίο δε μπορούμε να αντιδράσουμε...
Θέλω να ξεχάσω τα πάντα, να μη σε βλέπω, να μην είμαι αναγκασμένη να σου μιλάω όπως πριν ΧΩΡΙΣ να νιώθω όπως τότε.
Σε μισώ γι αυτό που είσαι για εμένα.
Σε μισώ για όλα.
Φύγε...

''I was told there's a new love that's born for each one that has died''

Μια στιγμή. Μόνο για μια στιγμή διήρκεσε αυτό το ‘’τσίμπημα’’. Σου τ’ ορκίζομαι, μόνο τότε. Είμαι χαμένη στο παρελθόν και το παρόν αποτελείται από εσένα, όπως και από πολλά άλλα, ανούσια. Ποτέ δε σε σκέφτηκα, μα τώρα, δες, το κάνω. Τα σημάδια της στιγμής έμειναν πάνω μου, η σκέψη σου με ακολουθεί. Και όλα αυτά κάνοντάς με να καταλάβω ότι ο πόνος - μόνο αυτός- είναι που με κάνει να ερωτεύομαι. Ολ’ αυτά κάνοντας κάθε διαστροφή μου να μοιάζει κοινός τόπος, αντιμετωπίζοντάς την σαν συνήθη, πιστεύοντάς το. Κάνε με να πονέσω, μόνο για σήμερα, να σ’ ερωτευθώ μόνο γι απόψε, για άλλη μια φορά να υποπέσω από το ένα σφάλμα στο άλλο. Από τον έναν απαγορευμένο καρπό, στον άλλον. Δεν πρέπει, αλλά το θέλουμε, το ξέρω, το είδα στα μάτια σου εκείνη τη στιγμή. Τη στιγμή που με πόνεσες όσο εσύ ήθελες, που αν με σκότωνες δε θα αντιδρούσα, που κατάλαβα πως είσαι τόσα για μένα… Μην ακούς όσα λέω, δεν είμαι στο παρελθόν, παρά ελάχιστες φορές. Είμαι δίπλα σου κάθε μέρα. Είμαι εδώ για να με κάνεις να πονέσω ηδονικά, όπως μόνο εσύ ξέρεις και να ανταποδώσω, όπως και οι δύο μάθαμε την πλέον ακατάλληλη στιγμή.
Σε θέλω. Μόνο για σήμερα. Μετά μπορούμε να το ξεχάσουμε και οι δύο. Μια για πάντα.
Κράτα με και μην υπολογίζεις τι έχω πει, ήταν η άμυνά μου. Κατάλαβε ό,τι κατάλαβα κι εγώ εκείνη τη στιγμή.
Συγχώρεσέ με που τώρα κατάλαβα πως η καθημερινότητα αξίζει μόνο για να σε βλέπω, που κατάλαβα γιατί χάρηκα που και σήμερα θα σε δω.
Ίσως και να ‘ναι μια παρόρμηση της… στιγμής. Αλλά η στιγμή ήταν αυτή που τα άλλαξε όλα….

Για την ΆΔΙΚΗ ΚΑΤΑΡΑ

Πέρασε καιρός. Πέρασε καιρός, και είμαι πάλι εδώ. Η αλήθεια είναι πως δεν έφυγα ποτέ, αφού πάντα εδώ ήμουν, έστω και νοερά. Οι εποχές άλλαξαν, και με άλλαξαν κι εμένα. Ελπίζω προς το καλύτερο, ελπίζω επαρκώς ώστε να μην υποπέσω στα ίδια σφάλματα. Αγάπησα, πληγώθηκα, πέθανα, ξαναγεννήθηκα... Όπως όλοι οι άνθρωποι. Δε μισώ κανέναν, δε μίσησα ποτέ, κρατώ μόνο τα καλά απ' τους ανθρώπους στη ζωή μου εν τέλει. Κι από εσένα μόνο καλά έχω να θυμάμαι, να το ξέρεις. Ερχόσουν συνεχώς στον ύπνο μου, λέγοντάς μου τα λόγια που μου αφιέρωσες πριν κάποιους μήνες, νόμιζα πως ήταν παιχνίδι του ψυχισμού μου, μέχρι που επικοινώνησες και εκεί σταμάτησαν τα όνειρα. Και τώρα έρχεσαι, σπάνια βέβαια. Και με αφορμή τη χθεσινή σου 'εμφάνιση', είπα να κάνω κάτι που ήθελα πολύ καιρό τώρα. Να επικοινωνήσω κι εγώ, να λύσω κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μου. Σ' ευχαριστώ για όλα. Μου έδωσες πολλά, μου έμαθες ακόμα περισσότερα. Ποτέ δε σε μίσησα. Ίσως τα πράγματα να είναι καλύτερα όπως είναι τώρα, πιο ήρεμα, πιο γαλήνια. Για όλους. Θέλω να είσαι ευτυχισμένη, να έχεις ό,τι είναι καλύτερο για εσένα, να είναι η ζωή σου όπως την ονειρεύεσαι ανεξάρτητα από την παρουσία μου ή την απουσία μου. Εδώ μέσα γράφουμε ό,τι θέλουμε και ό,τι δεν μπορούμε να πούμε στην πραγματική ζωή. Όμως αυτά θα σου τα έλεγα σε κάθε περίπτωση.
Καλησπέρα.

Παράλληλοι Κόσμοι

Γεννιέται κανονικά. Είναι συνηθισμένη Δεν κοιτάει μέσα της. Δεν αναρωτιέται για τη θέση της στον κόσμο. Είναι ευτυχισμένη στην ουτοπική της πραγματικότητα Πάντα μ' ένα χαμόγελο. Έχει τα δικά της όνειρα κι ενδιαφέροντα, τους ερωτές της. Όμορφη, έξυπνη, αν και τη στενοχωρούν τα μηδαμινά της προβλήματα έχει βρει τα στηρίγματά της στη ζωη.
Μα εγώ κάθομαι στη σκιά της. Σκέφτομαι πως αν κανείς κοιτάξει μέσα του βλέπει τον κόσμο αλλιώς. Ποτέ δε θα χαμογελάσει. Ποτέ δε θα είναι σίγουρος. Πάντα το κακό θα προσμένει. Πάντα με περηφάνια θα κοιτάει τους ανθρώπους σαν κι αυτήν, που πιστεύουν πως μες στη μιζέρια του καταναλώνεται. Θέλω την αλήθεια για ν' αναπνέω και τον πόνο να με κρατάει ζωντανή. Ποτέ δεν είδα τη ζωή κανονικά, την έζησα με τον τρόπο που εγώ ήθελα. Μόνο στον αληθινό έρωτα πίστεψα, τον θυελλώδη, τον καταστροφικό Πίστεψα στο θάνατο, στον πνευματικό κόσμο. Έζησα την ειρωνεία, την απομόνωση, αμφέβαλλα για το αν είμαι θύμα του εαυτού μου. Όχι, λοιπόν, δεν είμαι. Γιατί είμαι πιο ζωντανή απ' όλους που νομίζουν πως είναι ζωντανοί. Γιατί η πραγματικότητά μου φαντάζει πιο ζωντανή από τον υποκριτικό σας κόσμο. Γιατί το μη κανονικό είναι αυτό που μ' έπλασε. Γιατί το πνεύμα είναι αυτό που με γέννησε, όχι το υλικό.
Τους βλέπω να χάνονται στην καθημερινότητα, τόσο μαζί μα τόσο χώρια. Κι οι δυο ευτυχισμένοι στην πλαστή τους φαντασίωση. Εγώ τους παρατηρώ απ' έξω απ το γυάλινό τους κάστρο που χάνει τα θεμέλιά του μα δεν πέφτει μόνο επειδή φαντάζονται πως δεν τα 'χασε, ή επειδή απλώς δε θέλουν να το πιστέψουν. Και λυπάμαι. Και αναπνέω. Και χαμογελάω κι εγώ σαν μπαίνω στον κόσμο του. Και μόλις βγω πονάω. Και ζω. Και πεθαίνω.

Heavenly Creatures

''There, living among two beautiful daughters.
Of a man who possesses two beautiful daughters,
you cannot know nor yet try to guess
the sweet soothingness of their caress.
The outstanding genius of this pair
is understood by few, they are so rare.
Compared with these two, every man is a fool.
The world is most honored that they should deign to rule,
and I worship the power of these lovely two
with that adoring love known to so few.
'This indeed a miracle one must feel
that two such heavenly creatures are real.
Both sets of eyes though different far,
hold many mysteries strange,
and passively, they watch the race of men decay and change.
Hatred burning bright in the brown eyes
with enemies for fuel.
Icy scorn glitters in the gray eyes,
contemptuous and cruel.
And why are men such fools they will not realize
the wisdom that is hidden behind those strange eyes?
And these wonderful people are you and I.''

Κάποια Μέρα...

Κάποια μέρα, δε θ' αντέχω ούτε στο άκουσμα του ονόματός σου.

Κάποια μέρα, μόνο αηδία θα μου φέρνει η εικόνα σου.

Κάποια μέρα, μόνο αποτροπιασμό η ύπαρξή σου.

Κάποια μέρα, τα παραπάνω αισθήματα θα είναι αμοιβαία.

Κάποια μέρα, μπορεί και να πάψει ο κόσμος μου να θυμίζει εσένα.
Να είσαι μια μακρινή πλην πικρή ανάμνηση.
Να είσαι μακριά μου επειδή ποτέ δε θα μπορούσες να είσαι κοντά μου.
Να σε μισώ επειδή δε μπορώ να σ' αγαπάω, μα ούτε και να αδιαφορώ.
Αυτός ο γνώριμος κόμπος να επανέρχεται στο λαιμό μου κάθε φορά που σε θυμάμαι.

Κάποια μέρα θα υπάρχουμε ανεξάρτητοι, μα όχι απαλλαγμένοι απ' τα δεσμά μας.
Ποτέ δε θα σπάσουν. Επειδή πάντα υπήρχαν.
Το καταλαβαίνεις κι εσύ, κι ας ρωτάς το βλέμμα μου γιατί είναι μελαγχολικό.
Μόνο πόνο μπορούμε να προκαλέσουμε ο ένας στον άλλον.

Κάποια μέρα, οι ζωές μας θα μοιάζουν να μη συναντήθηκαν ποτέ.

Μα πρίν απ' αυτή τη μέρα, δε θα υπάρχουν άνθρωποι που να έχουν έρθει πιο κοντά από μας. Ζωές που να συναντήθηκαν περισσότερο. Μουσικές που να ταιριάζουν πιο πολύ. Πιο εκρηκτική χημεία.
Δε χρειάζεται πολύς χρόνος, μια στιγμή αρκεί.

Κάποια μέρα, θα ζήσουμε το μεγαλύτερο πάθος.

Κάποια μέρα, θα ζήσουμε το μεγαλύτερο έρωτα.

Κάποια μέρα, θα ζήσουμε το μεγαλύτερο θάνατο.

Ήταν γραφτό μας. Πάντα.

Επίκληση

Σε παρακαλώ, σταμάτησε το χρόνο. Πάγωσε τα πάντα γύρω μου, μόνο το μυαλό μου μην αφήσεις αδρανές. Πρέπει να σκεφτεί . Ο χρόνος τρέχει κι εγώ από πίσω του να προσπαθώ να τον πιάσω απ' τα μαλλιά, να του πω να μη μ' αφήνει πίσω. Δεν κάνω τίποτα, κι όμως δεν προλαβαίνω. Θέλω να κλειστώ ολομόναχη σ' ένα δωμάτιο για χρόνια, να σκέφτομαι κι όταν βγω να μην έχει περάσει ούτε δευτερόλεπτο.
Σταμάτησέ με, πρίν κυλήσω στην κατηφόρα.
Σταμάτησέ με πριν διαλυθώ.
Άνοιξέ μου τα μάτια ακόμα κι αν χρειαστεί να ξεριζώσεις τα χέρια μου από πάνω τους που πεισματικά τα κλείνουν.
Ξερίζωσέ μου κάθε ίχνος συναισθήματος, είναι για το καλό μου.
Να μη λατρεύω. Να μη μισώ.
Λογική μου... ΣΩΣΕ ΜΕ.

Μετά τη βροχή

Το 'χω ανάγκη αυτό το δράμα; Η απάντηση είναι ναι.

Έχω ανάγκη μια μικρή σκέψη να μοιάζει τόσο δυνατή για να μπορέσει να καταστρέψει την ευτυχία, έστω να μου στερήσει μια ακόμα μέρα από αυτήν.

Νιώθω να μη μπορώ να το ελέγξω, αυτή η μικρή σκέψη να μπαίνει σαν τυφώνας για ν' ανατρέψει για μια μέρα όλα μου τα θετικά συναισθήματα

Τόσες μέρες έφυγαν με μια έμμονη ιδέα για την καθεμία τους, έφυγαν βδομάδες συνεχόμενες, μήνες.

Πάντα όμως μπορώ να διακρίνω το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα κι ας αφήνω τις ψιχάλες να δίνουν ώρες ώρες την εντύπωση πως ξαναρχίζει η βροχή.

Μόνο ο ήλιος χωράει τώρα μέσα μου, κι αν έρθει κανένα σύννεφο, ξέρω πως ο άνεμος θα το δει και θα το πάρει μακριά...

Το βασανιστικό σήμερα

Zω αυτό το βασανιστικό σήμερα που πάντα μισούσα.
Εκείνη τη γνώριμη αίσθηση δυσφορίας και απόσπασης, τον αποπνικτικό κόμπο στο λαιμό μου.
Την αδυσώπητα μάταιη ατμόσφαιρα, το τελεσίδικα διαγραφόμενο μέλλον.
Την απόρριψη κάθε πηγής χαράς ως αδιάφορη και των πιο αγαπημένων προσώπων ως ανάξια.
Την αίσθηση πως ακόμη κι αν ζούσα στον ιδανικό μου κόσμο και είχα τον ιδανικό εαυτό μου, αυτό το βασανιστικό σήμερα θα συνεχιζόταν επ' αόριστον.
Τις σκέψεις αυτοκτονίας ως φυγή από τη μάταιη πραγματικότητα.
Τον θυμό, την οργή,το φθόνο, τη ζήλεια, τη μοναξιά,την αντικοινονικότητα, τη μισανθρωπία.
Την απέχθεια για το περιβάλλον μου, για τον εαυτό μου.
Χωρίς αιτία και αφορμή.
Ένα απλό μα βαθύ ξέσπασμα για τη ζωή που τόσο περίμενα χθες. Τη ζωή που με απογοήτευσε μα όχι τόσο όσο εγώ τον εαυτό μου. Θα περάσει? Δεν το αντέχω, ήδη διαρκεί πολυ αυτή η προσωπική κόλαση...

Μια αγκαλιά

Περπατώντας μόνη στη βροχή, ανακυκλώνω στο μυαλό μου μια φράση απ' όλα όσα μου είπες σήμερα. Σε μίσησα, γιατί πίστευα πως κι εσύ το ίδιο έκανες. Με ρώτησες τί έχω, δεν απάντησα.

Κατάλαβες πως τα λόγια σου ευθύνονταν γι αυτό. Εσύ μιλούσες κι εγώ άκουγα, μη μπορώντας να σου πω πόσο θέλω να τρέξω μακριά σου εκείνη τη στιγμη. Πέρασαν ώρες έτσι. Μετά, είπα να φύγω, να σε αφήσω πάλι μόνο, δίχως την ενοχλητική μου παρουσία να σου προκαλεί οίκτο. Έτσι πίστευα, μα ποτέ δε σκέφτηκα πως θα προσπαθούσες να μου αλλάξεις γνώμη Κι όμως το έκανες.

Ήθελα να σε πάρω μια αγκαλιά και να πιστέψω στα λόγια σου. Να σου πω πόσο απεγνωσμένα σ' αγαπάω καθώς δάκρυα απ' τα μάτια μου θα 'τρεχαν ασταμάτητα. Αντί γι αυτό, σου είπα με ένα καταπιεσμένα σοβαροφανές ύφος -εκείνο που μισούσες- πως ήταν ώρα να φύγω.

Θα θυμάμαι πάντα εκείνο σου το μήνυμα καθώς περπατούσα στη βροχή...

Πως ήθελες να με πάρεις μια αγκαλιά τάχα για να μου δείξεις την εκτίμησή σου μα έφυγα τρέχοντας...

Δεν το ήξερες, αγάπη μου, πως μια αγκαλιά και μόνο θα ήταν ανεπαρκής για να καλύψει το χάσμα που δημιουργεί εκείνη η γνώριμη ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα;

Eνας φιλος

Τόσο κοντά της, κι όμως τόσο μακριά.

Εκείνη ξέρει. Ξέρει πως πέρασε νύχτες ατελείωτες καθισμένος σ' εκείνον τον παγωμένο βράχο στο νησί. Πως το μυαλό του δε σταμάτησε ποτέ να επαναφέρει τη σκηνή που φίλησε εκείνον. Μπροστά του. ''Δεν της πέρασε ποτέ απ' το μυαλό πόσο την αγαπώ'' λέει δυνατά κοιτώντας τη σελήνη που κατευθυνόταν αργά και βασανιστικά στη δύση της, όπως κι ο ίδιος.

Αποφάσισε να τ' αλλάξει όλα: τον εαυτό του. Έγινε αυτός που εκείνη μισούσε, που μισούσαν μαζί, όταν ήταν φίλοι. Όταν μαζί κοιτούσαν τη σελήνη και όλα έμοιαζαν ιδανικά σ' εκείνη. Μα ποτέ σ' αυτόν.

Ποτέ δεν την είδε όπως ήταν αν και λάτρευε αυτό το αδυσώπητο βλέμμα της.

Εκείνη τα ήξερε όλα, αντιθέτως με το τι πιστευε.

Εκείνη τον αγαπούσε χωρίς το έστιγκτό της. Ήθελε να κοιτάζουν για πολύ ακόμα τη σελήνη.

Αντίο... Εσύ το επέλεξες φίλε μου.

Απόψε

Απόψε θέλω να μείνω εδώ μαζί σου. Να θρηνήσουμε για το παρελθόν, να ελπίσουμε για το μέλλον. Να διαφωνήσουμε για τα πάντα, να συμφωνήσουμε σε άλλα. Να μην υποχωρήσω σε τίποτα. Όχι απόψε. Να σου πω τι πραγματικά πιστεύω κι ας μη μιλήσουμε αύριο. Ούτε μεθαύριο. Να γινω κι εγώ μία απ' όλους τους εχθρούς σου. Άξια απορίας είναι η συμπάθειά σου στο πρόσωπό μου, δικό μου λάθος να είναι άραγε;
Απόψε θέλω να μας βρεί το πρωινό με μια περίεργη γεύση πικρίας. Να πληγωθούμε κι οι δύο, ο ένας απ' τον άλλον. Τα μάτια σου να λένε ''Σ' αγαπώ'', τα δικά μου το ίδιο να αποκρίνονται στη μέση μιας οξείας διαφωνίας.
Απόψε δεν θέλω να μισείς. Γιατί κατά βάθος το ξέρεις πως τον εαυτό σου μόνο πολεμάς, ρίχνοντας τον τόσο χαμηλά. Το μίσος σου προς αυτόν δίνει τροφή στο μίσος για τον κόσμο. Κανένας άλλος και τίποτα.
Απόψε δε θα σε κάνω ν' αγαπάς, γιατί δεν ξέρω αν μπορείς. Δεν ξέρω αν ο πραγματικός μου εαυτός μπορεί να σου εμπνεύσει την αγάπη. Ούτε αν κάποιος άλλος θα μπορέσει ποτέ. Ανθρώπους που ''αγάπησες'' μηδαμινούς μου παρουσιάζεις, κι εγώ το ίδιο τέλος στην ψυχή σου θα 'χω;
Απόψε θέλω να σου πω πως σ' αγαπώ, μα το μίσος σου μ' αηδιάζει. Πως σε λατρεύω γι αυτό που είσαι και σ' απεχθάνομαι γι αυτό που γίνεσαι.
Απόψε θέλω να μου παίξεις μουσική για να ξεχάσω. Να μας δει η αυγή αγκαλιασμένους. Για πρώτη και τελευταία φορα.